„NIE OTWIERAJ POKOJU 307!” — Krzyk z krótkofalówki sprawił, że młoda recepcjonistka zamarła. Najgorsze było to, że rozpoznała własny głos…
Śnieg padał nieprzerwanie od trzech dni. Droga prowadząca do luksusowego hotelu ukrytego wysoko w górach była całkowicie zasypana. Ostatni goście wyjechali poprzedniego ranka, a pozostali pracownicy mieli wrócić dopiero po zakończeniu zamieci.
Dwudziestodziewięcioletnia Anna Kowalska została na nocnej zmianie.
Nie była jednak sama.
Za drewnianą ladą recepcji stał pięćdziesięciopięcioletni kierownik hotelu, Marek Wiśniewski. Elegancki, zawsze spokojny mężczyzna pracował w tym miejscu od ponad dwudziestu lat.
Anna nigdy wcześniej nie widziała, żeby się czegoś bał.
Aż do tamtej nocy.
Była dokładnie 23:47, kiedy krótkofalówka leżąca na recepcji nagle zatrzeszczała.
— Anna… słyszysz mnie?
Dziewczyna podniosła urządzenie.
— Tak, słyszę. Kto mówi?
Przez chwilę panowała cisza.
Potem rozległ się szept:
— Nie pozwól Markowi zabrać ci krótkofalówki.
Anna zmarszczyła brwi.
— Przepraszam? Kim jesteś?
— Nie mamy czasu. Musisz natychmiast uciekać.
Serce Anny zaczęło bić szybciej.
Ale najbardziej przerażające było coś innego.
Głos dobiegający z urządzenia brzmiał dokładnie tak samo jak jej własny.
Marek powoli odwrócił głowę.
— Z kim rozmawiasz?
Anna spojrzała na niego niepewnie.
— Nie wiem. Ktoś nadaje na naszym kanale.
Mężczyzna wyciągnął rękę.
— Daj mi to urządzenie.
W tej samej chwili krótkofalówka ponownie zatrzeszczała.
— Anna! Nie oddawaj mu jej! To on zamknął nas wszystkie!
Twarz Marka momentalnie pobladła.
I właśnie wtedy Anna zrozumiała, że w tym hotelu dzieje się coś znacznie gorszego, niż mogła sobie wyobrazić.
Tajemnica starego hotelu
Hotel „Biała Dolina” został wybudowany ponad sto lat wcześniej.
Otoczony gęstym lasem i wysokimi górami, przez wiele lat należał do zamożnej rodziny. Po tajemniczym pożarze w latach siedemdziesiątych budynek zamknięto.
Ponownie otwarto go dopiero dwadzieścia lat temu.
Marek został wtedy jego kierownikiem.
Anna rozpoczęła pracę zaledwie sześć tygodni wcześniej.
Przeprowadziła się z Krakowa, próbując zapomnieć o nieudanym małżeństwie i rozpocząć nowe życie.
Hotel wydawał się idealnym miejscem.
Dobre wynagrodzenie, bezpłatne zakwaterowanie i piękne widoki.
Jednak już pierwszego tygodnia zauważyła coś dziwnego.
Trzecie piętro było zawsze zamknięte.
Na drzwiach prowadzących do wschodniego skrzydła wisiała tabliczka:
„REMONT. WSTĘP WZBRONIONY”.
Pewnego dnia Anna zapytała starszą pokojówkę, panią Helenę, dlaczego nikt tam nie wchodzi.
Kobieta rozejrzała się nerwowo.
— Nie pytaj o trzecie piętro, dziecko.
— Dlaczego?
— Bo ostatnia dziewczyna, która zadawała takie pytania, już nigdy nie wróciła do domu.
Anna uznała to za ponury żart.
Następnego dnia Helena zniknęła.
Marek powiedział, że kobieta niespodziewanie zrezygnowała z pracy.
Teraz Anna nie była już tego taka pewna.
Człowiek za ladą
— Oddaj krótkofalówkę — powtórzył Marek.
Jego głos był spokojny, ale dłonie wyraźnie mu drżały.
Anna cofnęła się o krok.
— Dlaczego ktoś mówi, że zamknąłeś jakieś kobiety?
— Ktoś robi sobie głupi żart.
— A dlaczego ten ktoś ma mój głos?
Marek nie odpowiedział.
Zamiast tego spojrzał na zegar.
23:51.
— Musisz iść do swojego pokoju.
— Nie pójdę, dopóki nie wyjaśnisz mi, co się dzieje.
Mężczyzna westchnął.
— Anna, są rzeczy, których lepiej nie wiedzieć.
Wtedy zadzwonił telefon recepcji.
Marek odebrał.
Przez kilkanaście sekund słuchał w milczeniu.
Nagle jego twarz stężała.
— To niemożliwe — wyszeptał.
Odłożył słuchawkę.
Anna poczuła lodowaty ucisk w żołądku.
— Co się stało?
Marek spojrzał na nią.
— Ochrona twierdzi, że właśnie widziała cię na trzecim piętrze.
Dziewczyna nerwowo się zaśmiała.
— Przecież stoję tutaj.
— Wiem.
— Więc kogo widzieli?
Marek nie odpowiedział.
Kobieta na monitorze
Za recepcją znajdowało się niewielkie pomieszczenie monitoringu.
Marek otworzył drzwi i włączył główny ekran.
Na monitorze pojawił się obraz korytarza na trzecim piętrze.
Anna pochyliła się do przodu.
Przez korytarz szła młoda kobieta.
Miała ciemny płaszcz, beżowy szalik i brązowe włosy związane w niedbały kok.
Anna przestała oddychać.
Kobieta wyglądała identycznie jak ona.
Nawet poruszała się w ten sam sposób.
— Co to ma znaczyć? — wyszeptała.
Postać na ekranie nagle się zatrzymała.
Powoli odwróciła głowę w stronę kamery.
A potem uniosła rękę.
Trzymała krótkofalówkę.
Anna spojrzała na urządzenie w swojej dłoni.
W tym samym momencie usłyszała:
— Widzisz mnie?
Dziewczyna krzyknęła.
Marek natychmiast wyłączył monitor.
— Wystarczy!
— Kim ona jest?!
— Musisz mi zaufać.
— Jak mam ci ufać, skoro ukrywasz przede mną coś takiego?!
Marek przetarł twarz dłońmi.
— Obiecałem, że nigdy więcej do tego nie dopuszczę.
Anna zamarła.
— Do czego?
Mężczyzna spojrzał na nią ze smutkiem.
— Do kolejnego przebudzenia.
Pokój numer 307
Anna wybiegła z pomieszczenia monitoringu.
Nie wiedziała, dokąd uciekać.
Na zewnątrz szalała zamieć, telefony komórkowe nie miały zasięgu, a główne drzwi hotelu były zamknięte elektronicznym zamkiem.
Nagle krótkofalówka ponownie ożyła.
— Anna, idź do pokoju 307.
— Kim jesteś?!
— Dowiesz się, kiedy zobaczysz zdjęcia.
— Jakie zdjęcia?
— Te, które Marek ukrywa od siedmiu lat.
Anna spojrzała w stronę schodów.
Trzecie piętro.
Zakazany korytarz.
Pokój 307.
Rozsądek podpowiadał jej, żeby nie szła.
Ale strach mieszał się z ciekawością.
Wbiegła po schodach.
Na trzecim piętrze panowała niemal całkowita ciemność. Jedynie czerwone światła awaryjne oświetlały długi korytarz.
Drzwi pokoju 307 były uchylone.
Anna pchnęła je ostrożnie.
W środku znajdowało się stare łóżko szpitalne, metalowa szafka i duże lustro przykryte białym prześcieradłem.
Na łóżku leżała koperta.
Anna otworzyła ją drżącymi rękami.
W środku znajdowały się fotografie.
Pierwsza przedstawiała młodą kobietę stojącą przed hotelem.
Była identyczna jak Anna.
Na odwrocie widniała data:
14 lutego 2019 roku.
Druga fotografia przedstawiała tę samą kobietę na szpitalnym łóżku.
Trzecia ukazywała ją w towarzystwie Marka.
Na czwartej kobieta leżała nieruchomo pod białym prześcieradłem.
Anna poczuła mdłości.
Na odwrocie ostatniego zdjęcia ktoś napisał:
„ANNA 03 — ZAKOŃCZENIE PROJEKTU”.
— Co to jest? — wyszeptała.
Za jej plecami rozległ się znajomy głos.
— Historia, którą próbowaliśmy pogrzebać.
Anna odwróciła się.
W drzwiach stał Marek.
Prawda ukryta pod hotelem
— Proszę, nie krzycz — powiedział mężczyzna.
Anna cofnęła się pod ścianę.
— Kim jestem?!
Marek długo milczał.
Wreszcie usiadł na brzegu łóżka.
— Siedem lat temu pracowała tutaj pewna lekarka. Nazywała się doktor Aleksandra Nowak.
— Co ona ma ze mną wspólnego?
— Prowadziła eksperyment dotyczący pamięci człowieka.
Anna patrzyła na niego z niedowierzaniem.
— Jaki eksperyment?
— Chciała udowodnić, że wspomnienia można zapisać i przenieść do innego mózgu.
— To szaleństwo.
— Tak. Ale znalazła ludzi, którzy byli gotowi zapłacić miliony za jej badania.
Marek wskazał fotografie.
— Pierwsza Anna była jej córką.
Dziewczyna poczuła, jak serce podchodzi jej do gardła.
— Co się z nią stało?
— Zginęła w wypadku samochodowym.
Marek spuścił głowę.
— Aleksandra nie potrafiła pogodzić się ze stratą. Zaczęła eksperymentować z biologicznymi kopiami ludzkiego ciała i zapisanymi wcześniej wspomnieniami.
Anna potrząsnęła głową.
— Nie wierzę.
— Rozumiem.
— Mam wspomnienia z dzieciństwa! Pamiętam szkołę, rodziców, pierwszą miłość!
— Wiem.
— Więc nie możesz mówić, że jestem jakimś eksperymentem!
Marek spojrzał jej prosto w oczy.
— Twoje wspomnienia należały kiedyś do kogoś innego.
Anna poczuła, że nogi odmawiają jej posłuszeństwa.
Usiadła na podłodze.
Przez długą chwilę nie potrafiła wypowiedzieć ani jednego słowa.
Trzy poprzednie Anny
Marek otworzył metalową szafkę.
Wyjął z niej trzy teczki.
Każda zawierała dokumentację medyczną.
Na pierwszej napisano „ANNA 01”.
Na drugiej „ANNA 02”.
Na trzeciej „ANNA 03”.
— Co się z nimi stało? — zapytała dziewczyna.
Marek zawahał się.
— Pierwsza przeżyła jedenaście dni.
— A druga?
— Cztery miesiące.
— Trzecia?
Mężczyzna spojrzał na zdjęcie leżące na łóżku.
— Prawie dwa lata.
Anna zakryła usta dłonią.
— Umarły?
— Tak nam powiedziano.
— Kto wam powiedział?
Marek nie zdążył odpowiedzieć.
Z krótkofalówki dobiegł nagły trzask.
— Kłamie, Anna.
Oboje spojrzeli na urządzenie.
— One nie umarły.
Marek zerwał się z łóżka.
— Wyłącz to!
Ale głos mówił dalej.
— Zamknęli nas pod hotelem, bo zaczęłyśmy pamiętać prawdę.
Anna podniosła krótkofalówkę.
— Gdzie jesteście?
— Poziom minus trzy. Za starym kotłem.
Marek zrobił krok w jej stronę.
— Nie możesz tam iść.
Anna spojrzała na niego z wściekłością.
— Dlaczego?!
Mężczyzna odpowiedział niemal bezgłośnie:
— Bo jeśli je zobaczysz, zrozumiesz, że nie jesteś ostatnia.
Korytarz bez okien
Anna wybiegła z pokoju.
Marek ruszył za nią, ale zatrzymał się, gdy w całym hotelu nagle zgasło światło.
Rozległ się alarm.
Czerwone lampy awaryjne zaczęły pulsować.
Anna zbiegła po schodach do piwnicy.
Minęła magazyn, pralnię i starą kotłownię.
Za wielkim piecem dostrzegła metalowe drzwi.
Na klamce wisiała kartka:
„DOSTĘP WYŁĄCZNIE DLA PERSONELU MEDYCZNEGO”.
Anna nacisnęła klamkę.
Drzwi były otwarte.
Za nimi ciągnął się długi, biały korytarz.
Po obu stronach znajdowały się pomieszczenia oddzielone grubymi szybami.
W pierwszym zobaczyła szpitalne łóżko.
W drugim komputer i aparaturę medyczną.
W trzecim siedziała kobieta.
Anna zatrzymała się gwałtownie.
Kobieta podniosła głowę.
Miała tę samą twarz.
Te same oczy.
Te same usta.
Ale jej włosy były krótkie i całkowicie siwe.
— W końcu przyszłaś — powiedziała.
Anna poczuła łzy na policzkach.
— Kim jesteś?
Kobieta podeszła do szyby.
— Nazywali mnie Anną numer dwa.
— To niemożliwe.
— Wiem. Ja też tak mówiłam, kiedy pierwszy raz zobaczyłam swoją poprzedniczkę.
Anna dotknęła zimnego szkła.
— Dlaczego jesteś tutaj zamknięta?
Kobieta spojrzała w stronę końca korytarza.
— Bo odkryłam, kto naprawdę finansuje eksperyment.
Człowiek, który kupował wspomnienia
Kobieta opowiedziała Annie o tajemniczym inwestorze.
Nazywał się Wiktor Malinowski.
Był miliarderem, właścicielem firm technologicznych i człowiekiem obsesyjnie bojącym się śmierci.
Przez wiele lat finansował badania doktor Nowak.
Nie interesowało go jednak ratowanie życia.
Chciał przenieść własną świadomość do młodszego ciała.
Pierwsze eksperymenty zakończyły się katastrofą.
Kopie zachowywały wspomnienia, ale stopniowo zaczynały rozwijać własne osobowości.
Przestawały wykonywać polecenia.
Zadawały pytania.
Chciały wolności.
Wiktor uznał je za nieudane produkty.
— Zamykali nas tutaj, kiedy zaczynałyśmy rozumieć, kim jesteśmy — powiedziała kobieta.
Anna poczuła gniew.
— Dlaczego nie uciekłyście?
— Próbowałyśmy.
— I co się stało?
Kobieta odwróciła głowę.
— Trzecia Anna znalazła wyjście. Dotarła nawet do pobliskiego miasteczka.
— Więc dlaczego nie wezwała policji?
— Bo ludzie, których spotkała, już na nią czekali.
Anna zamilkła.
— Wiktor kontroluje znacznie więcej, niż myślisz — dodała kobieta.
W tej chwili z głośników rozległ się spokojny męski głos.
— Wystarczy tych rodzinnych opowieści.
Ostatni eksperyment
Na końcu korytarza otworzyły się drzwi windy.
Wysiadł z niej starszy mężczyzna w eleganckim szarym płaszczu.
Towarzyszyło mu dwóch ochroniarzy.
Anna natychmiast rozpoznała jego twarz.
Wiktor Malinowski.
Widziała go wielokrotnie w telewizji.
Miliarder uśmiechnął się uprzejmie.
— Witaj, Anno.
Dziewczyna cofnęła się.
— Nie zbliżaj się.
— Nie musisz się bać.
— Zamknąłeś tutaj niewinne kobiety!
Wiktor westchnął.
— Wszystko ma swoją cenę.
— One są ludźmi!
Mężczyzna przyjrzał jej się z zainteresowaniem.
— Właśnie dlatego jesteś tak wyjątkowa.
Anna poczuła niepokój.
— Co masz na myśli?
Wiktor wyciągnął tablet.
Na ekranie pojawiły się wyniki badań.
— Twoje ciało zaakceptowało transfer wspomnień bez poważnych zaburzeń. Żyjesz normalnie, pracujesz, podejmujesz samodzielne decyzje.
— I co z tego?
Mężczyzna uśmiechnął się szerzej.
— Jesteś pierwszym naprawdę udanym rezultatem.
Anna spojrzała na kobietę za szybą.
Ta rozpaczliwie potrząsała głową.
Wiktor kontynuował:
— Jutro rano rozpoczniemy ostatni etap projektu.
— Jaki etap?
— Usuniemy twoją obecną pamięć i zastąpimy ją moją.
Anna poczuła, jak ogarnia ją przerażenie.
— Chcesz ukraść moje ciało?!
— Wolę określenie „przedłużyć życie”.
Niespodziewany sojusznik
Ochroniarze ruszyli w stronę Anny.
Dziewczyna zaczęła się cofać.
Nagle rozległ się huk.
Jeden z ochroniarzy upadł na podłogę, trafiony ciężkim metalowym przedmiotem.
W drzwiach stał Marek.
Trzymał gaśnicę.
— Anna! Uciekaj!
Wiktor odwrócił się gwałtownie.
— Co ty wyprawiasz?!
Marek spojrzał na niego z nienawiścią.
— Kończę to, co powinienem zakończyć siedem lat temu.
Drugi ochroniarz rzucił się na kierownika.
Marek odepchnął go i uderzył przyciskiem alarmowym w ścianę.
W całym kompleksie zawyły syreny.
Metalowe drzwi zaczęły się automatycznie otwierać.
Anna pobiegła do szklanej celi.
Zamek kliknął.
Kobieta o siwych włosach wybiegła na korytarz.
— Tędy! — krzyknęła.
Razem ruszyły w stronę schodów ewakuacyjnych.
Za nimi słychać było krzyki i odgłosy szarpaniny.
Anna zatrzymała się na chwilę.
— A Marek?!
Kobieta chwyciła ją za rękę.
— Jeśli wrócisz, wszyscy zginiemy!
Ale Anna nie potrafiła zostawić człowieka, który właśnie uratował jej życie.
Decyzja, która zmieniła wszystko
Dziewczyna wyrwała się i pobiegła z powrotem.
Marek leżał na podłodze.
Wiktor stał nad nim, trzymając pistolet.
— Ani kroku dalej! — krzyknął.
Anna zatrzymała się.
Miliarder skierował broń w jej stronę.
— Jesteś warta więcej niż cały ten hotel. Nie zmuszaj mnie do uszkodzenia mojego największego osiągnięcia.
Anna powoli uniosła ręce.
— Dobrze. Zrobię, co chcesz.
Wiktor zmrużył oczy.
— Naprawdę?
— Tak. Ale najpierw wypuść Marka.
Miliarder uśmiechnął się.
— Rozsądna decyzja.
Nie zauważył jednak, że Anna wciąż trzymała krótkofalówkę.
Jej kciuk spoczywał na przycisku nadawania.
— Słyszałaś? — zapytała cicho.
Wiktor zmarszczył brwi.
— Co?
Anna spojrzała na niego.
— Powiedziałam: słyszałaś wszystko?
Z urządzenia dobiegł znajomy kobiecy głos.
— Każde słowo.
Nagle drzwi windy otworzyły się ponownie.
Do korytarza weszło kilku uzbrojonych funkcjonariuszy.
— Policja! Rzuć broń!
Wiktor zamarł.
Anna zaczęła płakać.
Kobieta z krótkofalówki odezwała się jeszcze raz.
— Dobra robota, Anno.
Kobieta, która wszystko zaplanowała
Kilka godzin później hotel otoczyły policyjne samochody.
Wiktor został aresztowany.
Marek trafił do szpitala z poważnymi obrażeniami.
Podziemne laboratorium zabezpieczyli śledczy.
Anna siedziała w karetce, owinięta ciepłym kocem.
Obok niej usiadła kobieta w ciemnej kurtce.
Miała około sześćdziesięciu lat, siwe włosy i zmęczone oczy.
— To pani mówiła przez krótkofalówkę? — zapytała Anna.
Kobieta skinęła głową.
— Tak.
— Kim pani jest?
Nieznajoma przez chwilę milczała.
Potem wyjęła z kieszeni stare zdjęcie.
Przedstawiało młodą kobietę stojącą z kilkuletnią dziewczynką przed domem.
Anna rozpoznała dziewczynkę.
Widywała ją w swoich wspomnieniach z dzieciństwa.
— To ja… — wyszeptała.
Kobieta pokręciła głową.
— To moja córka.
Anna spojrzała na nią.
— Pani jest doktor Nowak?
— Tak.
— Więc to pani mnie stworzyła?
Aleksandra zamknęła oczy.
— Stworzyłam projekt, którego nigdy nie powinnam była rozpoczynać.
— Dlaczego mi pani pomogła?
Po policzkach starszej kobiety popłynęły łzy.
— Bo przez siedem lat próbowałam naprawić swój największy błąd.
Anna spuściła wzrok.
— Czy jestem dla pani tylko kopią córki?
Aleksandra chwyciła jej dłoń.
— Nie. Jesteś osobą, która zasługuje na własne życie.
List, którego nikt nie powinien znaleźć
Minęły trzy miesiące.
Anna zamieszkała w niewielkim mieszkaniu w Zakopanem.
Rozpoczęła terapię i próbowała odbudować swoje życie.
Policja prowadziła śledztwo przeciwko osobom odpowiedzialnym za eksperymenty.
Laboratorium zamknięto.
Wiktor oczekiwał na proces.
Marek przeżył i zgodził się zeznawać.
Wszystko wskazywało na to, że koszmar wreszcie dobiegł końca.
Pewnego zimowego poranka Anna znalazła pod drzwiami kopertę.
Nie było na niej nazwiska nadawcy.
W środku znajdowało się jedno zdjęcie.
Przedstawiało ją śpiącą we własnym łóżku.
Fotografię wykonano poprzedniej nocy.
Anna poczuła, jak krew odpływa jej z twarzy.
Na odwrocie widniał krótki napis:
„ANNA 04 — OBSERWACJA ZAKOŃCZONA”.
Pod spodem ktoś dopisał czerwonym atramentem:
„ANNA 05 — AKTYWACJA ZAKOŃCZONA POMYŚLNIE”.
W tym momencie zadzwonił telefon.
Nieznany numer.
Anna odebrała drżącą ręką.
— Halo?
Przez kilka sekund słyszała tylko oddech.
Potem rozległ się głos.
Jej własny głos.
— Cześć, Anno.
Dziewczyna poczuła, jak serce przestaje jej bić.
— Kim jesteś?
Po drugiej stronie ktoś cicho się zaśmiał.
— Jestem tobą. Tylko że tym razem to ja mam twoje prawdziwe wspomnienia.
Połączenie zostało przerwane.
Anna powoli odwróciła głowę w stronę okna.
Na chodniku po drugiej stronie ulicy stała młoda kobieta.
Miała brązowe włosy, ciemny płaszcz i beżowy szalik.
Wyglądała dokładnie jak Anna.
Kobieta uniosła rękę.
Pomachała.
A następnie wskazała na budynek za plecami Anny.
Dziewczyna odwróciła się.
Na ekranie wyłączonego telewizora pojawiły się trzy słowa:
„WITAJ W DOMU”.
I wtedy Anna usłyszała, jak ktoś przekręca klucz w zamku jej mieszkania.
KONIEC… A MOŻE DOPIERO POCZĄTEK?
Czy Anna naprawdę odzyskała wolność, czy cały jej pobyt poza hotelem był kolejnym etapem eksperymentu?